กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความทรงจำที่ขาดหายค่อย ๆ ฟื้นคืน แววตาของมารดาผีก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป
ในชั่วขณะนั้น เจียงเต้าเฉินราวกับได้เห็นตานรั่วคนเดิมในวันวาน
ตานรั่วผู้เคยคิดจบชีวิตแต่ไม่สำเร็จ ผู้มีหัวใจสิ้นหวังดุจเถ้าถ่าน
บางทีเขาไม่ควรเอ่ยชื่อนี้ออกมา
“ฉันรู้อยู่แล้วว่านายจะรอดมาได้ เสี่ยวเจียง”
ขณะที่เขากำลังต่อสู้กับความรู้สึกในใจ ตานรั่วก็หรี่ตาลงเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้ม ก่อนเอ่ยว่า “เพราะเป็นนายยังไงล่ะ”
ภาพเหตุการณ์ที่ท้ายที่สุดเขาถูกหลุมดำพาตัวไปผุดขึ้นในความคิดของเจียงเต้าเฉิน เขารู้ว่าตานรั่วกำลังพูดถึงครั้งนั้น
แม้ตอนนั้นเธอจะไร้เรี่ยวแรง แต่ก็ยังคงเป็นห่วงเขา