กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ต่อหน้าลูกน้องมากมาย ในที่สุดเสี่ยวหู่ก็แสดงความน่าเกรงขามของสัตว์วิญญาณพยัคฆ์ขาวออกมา ขณะเดียวกันซ่งหลีที่เฝ้ามองอยู่ไม่ไกลก็อดทอดถอนใจไม่ได้
“วันวานพามันออกไปฝึกทีไรก็ทำท่าร่อแร่ใกล้ตาย ตอนนี้กลับดูกระตือรือร้นเต็มที่”
เมื่อลู่เหยี่ยนเห็นมันแบ่งเหยื่อของตนให้พวกแมวจรจัดตัวน้อย เขาก็ตกตะลึงเช่นกัน
“นี่คือเสี่ยวหู่ตัวที่ฉันเลี้ยงมาจนโตจริงหรือ?”
ท้องฟ้ามืดลง เสี่ยวหู่แยกชิ้นส่วนสัตว์อสูรที่นำไปขายได้เสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อเอาไปยังตลาดมืด ไม่นานก็ขายหมดเกลี้ยง
“หนึ่งก้อน สองก้อน สามก้อน...”
เหล่าแมวจรจัดมองหินวิญญาณที่กองเป็นเนินเล็ก ๆ รู้สึกว่านับจนตาแทบลายแล้ว
“หินวิญญาณที่หาได้คราวนี้ พวกนายอยากซื้ออะไร?” เสี่ยวหู่ถาม