กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวุ่นอู๋เย่เฝ้ารออยู่ที่ริมชายฝั่งมาโดยตลอด ไม่รู้ว่าเฝ้ารอมานานเท่าใด ในที่สุดก็มีอยู่วันหนึ่ง ในยามที่พระอาทิตย์จวนจะตกดิน บนท้องทะเลก็มีคนเดินมา
เจียงเต้าเฉินที่เนื้อตัวชุ่มโชกไปด้วยเลือดกำลังแบกตานรั่วที่บาดเจ็บสาหัส เดินโซซัดโซเซมุ่งหน้ามายังชายฝั่งอย่างยากลำบาก
ในชั่วขณะนี้ หวุ่นอู๋เย่รู้สึกราวกับว่าลมหายใจของตนเองหยุดชะงักลง เพราะเขาได้เห็นแล้วว่า ตานรั่วที่เจียงเต้าเฉินแบกกลับมานั้น ดวงตาไร้ประกาย หัวใจมอดดับประหนึ่งขี้เถ้าที่ไร้ชีวิต
ส่วนการที่เจียงเต้าเฉินสามารถเดินมาถึงที่นี่ได้ ล้วนพึ่งพาเพียงแรงใจเฮือกสุดท้ายที่ค้ำจุนไว้เท่านั้น