กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวุ่นอู๋เย่เงยหน้าขึ้นฉับพลัน เห็นเพียงตั๋นรั่วกำลังเดินเอื่อย ๆ เข้ามา
มุมปากของเขาพลันยกโค้งขึ้น ทว่าเมื่อรู้ตัวก็รีบกดลงอย่าง
ส่วนตั๋นรั่วกลับไม่ทันสังเกต เดินเข้ามาแล้วก็นั่งลงทันที
“ไอ้ขี้โรค วันนี้ทำไมนายถึงมาร่วมเจรจาเองกะทันหันล่ะ ปกตินายไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้ไม่ใช่หรือ?”
“ข้าน้อยรู้ตัวดีว่าตนเองไร้ความสามารถในบางด้าน เทียบกับคนที่แม่ทัพเพิ่งรับเข้ามาอยู่ข้างกายไม่ได้อยู่แล้ว ย่อมต้องมาดูเป็นตัวอย่างและเรียนรู้สักหน่อย” หวุ่นอู๋เย่ก้มมองแผ่นไม้ไผ่ในมือ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย