เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซ่งหลีกำกระบี่ชิงเกอในมือแน่น สุดท้ายก็ยังคลายมือออกอย่างไร้เรี่ยวแรง
พวกนั้นไม่ใช่ศัตรูที่พวกเขาจะรับมือได้ อีกฝ่ายใช้หมากสำคัญมากเกินไป มีความเป็นไปได้สูงว่าตอนนี้พวกเขาถูกส่งเคลื่อนตรงมายังฐานใหญ่ของมนุษย์เทียมเหล่านี้แล้ว
นับตั้งแต่ต้น นี่ก็คือสถานการณ์มรณะที่ไม่มีทางรอด
ซ่งหลีหลับตาลง ก่อนส่งเสียงทางจิตหาเซียวอวิ๋นหานเป็นครั้งสุดท้าย
“พวกมันต้องแยกขังฉันกับนาย และคิดสารพัดวิธีเพื่อคลายสภาพผู้บำเพ็ญผีของพวกเรา”
“ทุ่มเรี่ยวแรงทั้งหมดไปกับการรักษาสภาพผู้บำเพ็ญผีเอาไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”
ซ่งหลีลืมตาขึ้น มองไปทางเซียวอวิ๋นหาน
นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวอวิ๋นหานมองเห็นอารมณ์ซึ่งเรียกว่าไร้หนทางอยู่ในดวงตาของเธอ
“อีกอย่าง จากนี้ไปฉันทุกคนที่นายเห็น ล้วนอาจไม่ใช่ฉัน”
“อย่าเชื่อ อย่าหวั่นไหว”