กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในตอนที่รู้สึกว่าวันนี้อาจต้องกลับไปมือเปล่า จู่ ๆ ลู่เหยี่ยนก็เหยียบโดนอะไรบางอย่างเข้า เขาก้มลงมอง พบว่ามันเป็นป้ายไม้ทรงยาวแผ่นหนึ่ง
มนุษย์เทียมในยามค่ำคืนมีความกระตือรือร้นเป็นพิเศษ หากพวกเขาต้องการสำรวจพื้นที่ ก็ทำได้เพียงหลบเลี่ยงและเลือกเดินไปตามเส้นทางที่มีคนน้อย ดังนั้นบริเวณที่พวกเขามาถึงตอนนี้จึงค่อนข้างรกร้าง พื้นดินเต็มไปด้วยวัชพืช หากไม่ใช่เพราะเหยียบโดน เขาคงไม่สังเกตเห็นว่ามีป้ายไม้อยู่ในพงหญ้าเช่นนี้
ลู่เหยี่ยนย่อตัวลง พลิกป้ายไม้กลับมา บนนั้นเขียนว่า ‘ป้ายอัฐิภรรยาสุดที่รักสกุลโจว’
“เป็นป้ายวิญญาณนี่เอง...”
“พบอะไรหรือ?” ซ่งหลีเดินเข้ามา
ลู่เหยี่ยนยื่นป้ายวิญญาณให้เธอดู