กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฝนข้างนอกยังคงตกอยู่ ทีละหยดทีละหยดตกลงบนปลายใจ
สวีเมี่ยวเยี่ยนเงียบลงทันใด
ฉิ่วหลิงคิดว่าช่วงที่เธอเสียใจที่สุดผ่านไปแล้ว กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง
"อย่าพูดแล้ว อย่าพูดต่อไปอีก ฉันจะพาเธอออกไปให้ได้ ฉันสำรวจตำแหน่งของสำนักใฝ่เซียนได้แล้ว ฉันจะพาเธอหนีออกไปเดี๋ยวนี้!"
ฉิ่วหลิงจ้องมองคนที่สายตามัวคลุมเครืออยู่ตรงหน้าอย่างเคลิ้ม
เธอนี่... ได้ยินเสียงหูแว่วแล้วหรือ...
"คุณหนู เธอคงไม่ใช่ถูกทรมานจนบ้าไปแล้วใช่ไหม?" คนที่ตามฉิ่วหลิงมาข้างหลังอดทนมานานจึงพูดขึ้น