กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่รู้เป็นเพราะอะไร โอวฮ่าวเฉินรู้สึกว่าสิ่งนั้นมีแรงดึงดูดถึงตายต่อตัวเขา เขาจ้องแท่งมันฝรั่งสีทองที่เพิ่งขึ้นจากกระทะ น้ำลายไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ราวกับมีบางสิ่งในร่างกายตื่นขึ้น
ซาปี๋ “เราควรลงมือเมื่อไร”
โอวฮ่าวเฉิน “ฉันคิดจะ…”
เขาจ้องแผงอาหารเช้านั้นเขม็ง สายตาสองข้างแทบแข็งค้าง
ซาปี๋หันมามองก็พูดทันที “เรากำลังปฏิบัติภารกิจ ตอนนี้ไม่ใช่เวลากินอาหารเช้าของนาย!”
แต่ยิ่งเขาพูดเช่นนี้ ความอยากในใจโอวฮ่าวเฉินก็ยิ่งมากขึ้น
“อ้ายกั๋วพวกเขาเพิ่งออกเดินทางไม่ใช่หรือ สักพักคงยังมาไม่ถึง ฉะนั้น…”
สุดท้ายก็ปลอมตัวเรียบร้อยแล้วนั่งลงที่แผงอาหารเช้า