กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ซ่ง... ซ่งชิงชิง เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เธอไม่ได้...”
ซ่งหมิงซิวยึดผนังเกี้ยวไว้ สายตาจับจ้องม่านเกี้ยวที่ถูกลมปราณหยินพัดสูงขึ้นด้วยความหวาดกลัว จ้องเขม็งไปที่คนผู้นั้นนอกม่าน
หุ่นกระดาษแบกเกี้ยวเจ้าสาวเอียงขึ้นเอียงลงเคลื่อนไปข้างหน้า
“ไม่ ไม่นะ! อย่ามาฉุดเอาชีวิตฉันเลย!” ซ่งหมิงซิวเริ่มทุบตีเกี้ยวเจ้าสาวอย่างบ้าคลั่ง หวังจะพรวดออกไป
“ซ่ง ชิง ชิง” ซ่งหลีวางผ้าเช็ดหน้าสีชมพูลง “พี่ชายถึงกับทำเป็นเหินห่างจากฉันเสียแล้ว”