กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“กิ๊ก ๆ ๆ~~~”
หลังของซ่งหลีเย็นเฉียบไปทั้งแผ่น ข้างหูคือเสียงหัวเราะซุกซนสูงแหลมนี้
ลู่เหยี่ยนรู้สึกว่าอุณหภูมิข้างกายลดลงอย่างฉับพลัน จึงหันไปมองตามสัญชาตญาณ พอเห็นแล้วเขาก็รีบเอามือกุมหัวใจดวงน้อยของตัวเองทันที
เจ้าสาวที่ควรอยู่ในเกี้ยวไม่รู้ว่าเมื่อไรมาอยู่บนหลังซ่งหลี ขาทั้งสองข้างงอขึ้นหนีบเอวบางของซ่งหลี มือทั้งสองวางอยู่บนไหล่ซ่งหลี ในระยะใกล้ขนาดนี้ ลู่เหยี่ยนมองเห็นได้ชัดว่าตรงที่กระดาษปิดไม่สนิทมีรอยแตกอยู่รอยหนึ่ง มองลอดรอยแตกนั้นเข้าไปเห็นสีผิวซีดขาวของคนตายด้านใน
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าถึงภายนอกจะเป็นหุ่นกระดาษ แต่ข้างในเป็นศพคนตายจริง ๆ และยังหนักพอสมควรด้วย
ทว่าซ่งหลีก็ยังเดินอย่างราบเรียบเช่นนั้น