กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฮวาก๋งไม่อยู่! ฮวาก๋งไม่อยู่!” หุ่นกระดาษพูดซ้ำอีกสองเสียง จากนั้นลูกตาดำเหมือนจุดหมึกนั่นก็เริ่มกลอกไปมาอย่างสับสนอีกครั้ง ความเร็วทวีขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดกึกอย่างกะทันหัน
บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบลง
ซ่งหมิงซิวตึงเครียดจนไม่กล้าเอ่ยปาก
เสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้น ประตูไม้ถูกหุ่นกระดาษผลักเปิดออกจนสุด เผยให้เห็นรูปร่างทั้งหมดของมัน
ขนาดตัวเท่ากับมนุษย์ สวมใส่เสื้อผ้าหลากสีสัน วาดเค้าโครงหน้าตาอย่างเรียบง่าย ใช้ชาดแต้มเป็นพวงแก้มสีแดง
ยามที่ประตูไม้เปิดออก มุมปากสีแดงสดของหุ่นกระดาษยกยิ้มขึ้น ภายในนั้นส่งเสียงของฮวาก๋งออกมา
“คุณชายซ่ง ดึกดื่นป่านนี้มาตามหาข้า มีเรื่องด่วนอันใดหรือ”
ซ่งหมิงซิวตกใจและสงสัย “แกคือ...ฮวาก๋งเหรอ”