กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ตกลง ครั้งหน้าที่ฉันไป จะนำไปให้เธอ” ไท่สื่อเหยาเก็บเมล็ดดอกไม้เอาไว้
“ก่อนออกเดินทาง ผมไปหาเธอมาแล้ว” หลี่จื้อเงียบไปครู่ใหญ่ แววตาพลันปรากฏความโล่งใจขึ้นมาแวบหนึ่ง “เธอจะเติบโตขึ้นมาเป็นอย่างดี”
ข้างกองไฟ หลิ่วชิงสื่อมองตัวอักษรที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างยากลำบาก
“ทอง ทอง ทอง?”
“อ่านว่า ‘ซิน’” สีซวนถอนหายใจ “อักษรตัวนี้ฉันสอนเธอไปเมื่อสี่วันก่อน เธอใจลอยอีกแล้วใช่ไหม”
“โธ่เอ๊ย” หลิ่วชิงสื่อโบกมือยิ้มกลบเกลื่อน “มิน่าล่ะเหล่าหลิ่นถึงให้นายมาสอนฉัน นายเหมือนกับเขาเปี๊ยบเลย เขาเป็นตาแก่หัวโบราณ นายก็เป็นเด็กหัวโบราณ เรียกนายว่าเหล่าสีไปเลยดีกว่า”