เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามบ่าย ลานฝึกทหาร บนเวทีประลองร้างที่ถูกทิ้งร้างไปครึ่งหนึ่งและไร้ผู้ใช้งาน หลิ่วชิงสื่อทอดกายนั่งอยู่บนจุดสูงสุดอย่างผึ่งผาย วางข้อศอกทาบลงบนเข่าข้างหนึ่งที่ชันขึ้น ขาอีกข้างงอพับไว้อย่างสบายอารมณ์
ในมือของเธอถือจดหมายคำสั่งฉบับหนึ่ง พลางอ่านพลางขมวดคิ้วสงสัย
“แบบแปลนเซียนกุ่ยอะไรถูกอะไร เผ่าอสูรตนนี้เชี่ยวชาญวิชาอะไรสักอย่างของดินหิน บัดนี้ได้แฝงตัวเข้าไปในตลาดอสูรแล้ว กำหนดให้กองทัพที่สิบสี่...”
ด้านล่าง ไท่สื่อเหยาเงยหน้ามองเธออย่างจนปัญญา
“พี่ชิง ถ้าพี่ยังโดดเรียนอยู่เรื่อยแบบนี้ คราวหน้าการทดสอบของพี่ใหญ่หลิ่นพี่คงสอบไม่ผ่านจริง ๆ แน่”
“ยุ่งยากจริง” หลิ่วชิงสื่อโยนจดหมายคำสั่งในมือไปให้เขา กล่าวอย่างไม่เข้าใจเอาเสียเลย “ฉันจะไปรู้หนังสือเยอะแยะขนาดนั้นทำไม รู้จักชื่อขวดเครื่องปรุงก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ”