กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในหัวของซูเมี่ยวเหยียนว่างเปล่า บนใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา แต่ทันใดนั้น เธอสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างเลียน้ำตาของเธอเบา ๆ
ถึงได้พบว่าเจียวมรกตคืบคลานมาอยู่ตรงหน้าเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ พร้อมกับลากร่างที่แตกสลายของมันมาด้วย
ลิ้นงูที่แลบออกมาเบา ๆ เลียใบหน้าของเธออย่างระมัดระวัง ราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ มันควบคุมน้ำหนักไม่ให้ทำร้ายคนตรงหน้า
ซูเมี่ยวเหยียนได้สติกลับมา มองดูเจียวมรกตที่หยุดอยู่ตรงหน้า
“ทำไม……” ทันทีที่เธออ้าปาก น้ำตาในดวงตาก็ยิ่งไหลพรั่งพรูออกมา: “คนที่ลืมก่อนคือฉันคนที่สัมผัสอะไรไม่ได้ก็คือฉัน แล้วทำไม……”
ทำไมถึงยังรอต่อไป?