กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหล่าผู้บำเพ็ญนิกายกินข้าวคุ้นเคยกับการต่อสู้ยิบย่อยระหว่างผู้บำเพ็ญกายาแล้ว เห็นลู่เหยียนปลอดภัย ฝ่ายที่เสียเปรียบเป็นคนของฝ่ายตนก็สบายใจ
ทำร้ายคนของตัวเองไม่เป็นไร กลัวก็แต่จะทำร้ายคนของสำนักอื่น
อีกทั้งผู้บำเพ็ญกายาผิวหนังหนา เนื้อหนังแน่น บาดเจ็บยาก ชายกล้ามโตผมสองหางนอกจากรู้สึกว่าก้นที่ครูดพื้นมีรอยถลอกเล็กน้อยก็ไม่มีอะไรอื่น
พอลุกขึ้นยืน เขาก็เดินเร็ว ๆ มาหาลู่เหยียนอีกครั้ง
“พี่ชาย พลังของนายฝึกมาอย่างไร ไม่พึ่งกล้ามเนื้อก็ยังปล่อยพลังแข็งแกร่งขนาดนี้ออกมาได้” เขาถามด้วยดวงตาเป็นประกาย