กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจียงเต้าเฉินนอนแผ่อยู่บนพื้นราวกับหมาป่าที่หนีตายมาได้ หอบหายใจอย่างรุนแรง มือที่ซีดเผือดยกขึ้นแต่ก็ยังไม่กล้าแตะต้องบริเวณตราประทับที่แสบร้อนนั้น
ในความมืดมิด เขารู้สึกได้ว่าหากตนเกิดความคิดทรยศต่อสำนักใฝ่เซียน ความเจ็บปวดเมื่อครู่จะทวีคูณขึ้นอีก หากไม่อาจหยุดได้ทันเวลา เขาจะถูกทรมานจนตายทั้งเป็น
หางตาของเจียงเต้าเฉินแดงก่ำ เขาขมวดคิ้วแน่นและหลับตาลง
และฉากนี้ถูกภิกษุหนุ่มในชุดขาวที่อยู่ไม่ไกลมองเห็นเข้า
ในดวงตาของเขาปรากฏความเมตตาเศร้าสลด ถอนหายใจเบา ๆ “บาปกรรมแท้…”
คนที่นั่งตรงข้ามภิกษุหนุ่มก็คือหลิงหยวน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อย ๆ หุบลง