กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สุดท้ายลู่เหยียนได้แต่กอดม้านั่งพับสองตัวที่เหมือนกันเป๊ะมาที่ศาลาห้ารส หน้าหงอยลงตามหาน้าหลิว
“อาจารย์ของฉันหายไปแล้ว อาจารย์ของฉันกลายเป็นม้านั่งพับแล้ว!”
ซ่งหลีและเซียวอวิ๋นหานที่เพิ่งกลับมาจากหอการค้าหยวนเป่าเข้ามามุงดูด้วยความอยากรู้
ในเวลาเดียวกัน น้าหลิวที่สวมผ้ากันเปื้อนก็เดินออกมาจากครัวหลังบ้านพลางด่าพึมพำ “ไอ้แก่คนนั้นใช้ท่าไร้รูปไร้ตัวตนอีกแล้วใช่ไหม!”
ลู่เหยียนถูกเสียงตะโกนของน้าหลิวขู่จนไม่กล้าคราง พยักหน้าอย่างจริงจัง
“ฉันบอกตั้งนานแล้วว่าห้ามเขาใช้ท่านี้ เขายังกล้าใช้อีก! ไป เอาม้านั่งพับสองตัวนี้โยนลงหลุมอุจจาระ!”