กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“สามสิบปี...” ลู่ยวี่ไม่ได้สนใจข้อความที่สหายร่วมมรรคส่งตามมาด้านหลังอีกแล้ว เมื่อนึกถึงตัวเลขนี้ ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันที “สำหรับผู้บำเพ็ญวัยเยาว์ที่มีพรสวรรค์อันล้ำเลิศคนหนึ่ง ช่วงเวลาสามสิบปี มากพอจะทำอะไรได้มากมายนัก...”
ซ่งหลีหลับสนิทไปตื่นหนึ่งอย่างสบายอารมณ์ โดยไม่รู้เลยว่าทางฝั่งของลู่ยวี่ต้องเผชิญกับคลื่นลมในจิตใจที่คดเคี้ยวซับซ้อนถึงเพียงไหน
ภายนอกศาลาไผ่ประดับมีคนคอยเฝ้าคุ้มกัน ลู่ยวี่ก็ไม่ได้สั่งให้ใครมารบกวนเธอ ซ่งหลีตื่นขึ้นมาในตอนค่ำ ขยับแข้งขยับขาคลายเส้นสาย แล้วส่องกระจกถอนผมหงอกเส้นนั้นออกมา
ซ่งหลีหลุบตามองผมขาวในฝ่ามือ “อายุขัยหกปีถึงจะขึ้นผมหงอกสักเส้นหนึ่ง 《เคล็ดวิชาอมตะจักรพรรดิเขียว》 ของอาจารย์ช่างร้ายกาจจริง ๆ”