กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่เหยี่ยนมองตาละห้อย หากซ่งฉางเซิงไม่รู้ว่าเขาเป็นคนอย่างไร ป่านนี้คงถอดแว่นตากันแดดออกมาให้แล้ว
“ท่านแม่ทำให้ฉัน นายให้ท่านแม่ทำให้นายสักอันสิ” ซ่งฉางเซิงเอ่ยปากหลังจากเงียบไปนาน
“ซ่งหลี...” ลู่เหยี่ยนหันไปมองซ่งหลีตาละห้อยอีกคน
ซ่งหลียังคงก้มหน้าก้มตาเขียนต่ออย่างเอาเป็นเอาตาย “วันนี้ไม่ว่าง สองวันนี้ไม่ว่างทั้งนั้น”
ลู่เหยี่ยนอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้ามามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น “นี่เธอกำลังเขียนอะไรอยู่เหรอ แล้วที่เช่ารถม้าไว้นี่จะไปที่ไหนกัน”
“เขียนหนังสือ เช่ารถม้าจะไปเมืองหลวง ไปกราบอนุสาวรีย์ชีวิตนิรันดร์อาจารย์จี แล้วถือโอกาสเอาหนังสือที่เขียนเสร็จไปตีพิมพ์ด้วย”
“หา” ลู่เหยี่ยนเกาหัวอย่างประหลาดใจ “ทำไมช่วงนี้เธอถึงนึกชอบเขียนหนังสือขึ้นมาอีกล่ะ”