เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ถ้าจะเปรียบเทียบชีวิตที่ซงหลีส่งเข้าไปในร่างกายเธอกับแม่น้ำ ชีวิตที่กำลังไหลออกจากร่างกายเธออย่างรวดเร็วก็เหมือนมหาสมุทร
โม่เยวียนรู้ว่าเธอต้องการช่วยตัวเอง แต่ครั้งนี้ ตัวเธอเองไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว
ยิ้มอย่างทำอะไรไม่ได้ แล้วกล่าวว่า "ไม่ต้องกังวล นับตั้งแต่ฉันแต่งงานเข้ามาในคฤหาสน์เจ้าเมือง ทั้งกลางวันกลางคืนก็เลี้ยงพิษด้วยร่างกาย อยู่กับเว่ยเปิ่นนั้น เขาเป็นพิษเข้ากระดูกไปแล้ว"
"เมื่อเขาใช้พลังวิญญาณในร่างกายอย่างเต็มที่ พิษที่สะสมอยู่ในร่างกายเขาจะกำเริบทันที สิ่งที่มากเกินไปจะกลับด้าน สิ่งที่ถึงจุดสูงสุดจะเสื่อมถอย"
"ค่ายกลใหญ่ในคฤหาสน์เจ้าเมือง เขาใช้ไม่ได้..."
เสียงของโม่เยวียนยิ่งอ่อนแอ ฟังในหูของซงหลีแล้วเหมือนฟ้าผ่าเลยทีเดียว
ที่มาแห่งชีวิตที่สลัวของเธอก็มาจากนี่