กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทุกถ้อยคำของน้าหลิวล้วนแฝงเสียงถอนหายใจ ผ่านไปนานทีเดียวกว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงจะเอ่ยปาก เสียงอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง
“นี่ไม่ใช่ความผิดของฉางเซิง”
และไม่มีใครสามารถตัดสินได้ว่าคนคนหนึ่งสมควรมีตัวตนอยู่ในโลกนี้หรือไม่
นี่คือสิ่งที่มารดาของซ่งหลีบอกเธอ
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ในที่สาธารณะเธอเคยถูกผู้คนจ้องมอง ถูกแสงแฟลชสาดส่อง ถูกนำไปโพสต์บนโซเชียลมีเดียจนกลายเป็นหัวข้อนินทาของผู้คนนับไม่ถ้วน ในโรงเรียนเธอเคยถูกคนดักไว้ที่มุมห้องทั้งด่าทั้งตี ถูกชิงเงินที่จะใช้ซื้อลูกโป่งและลูกกวาด
ตอนนั้นเธอบอกกับตัวเองในใจครั้งแล้วครั้งเล่าว่าฉันไม่ควรเกิดมาในโลกนี้เลย
แม่บอกเธอว่าการมีอยู่ก็มีความหมาย