กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่ยวี่ขมวดคิ้วแน่น แม้อยากพูดว่าไม่กิน แต่ยาที่เพิ่งดื่มไปก็ขมจริง ๆ
น้าลิ่วนั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างหงุดหงิดไม่ต่างกัน เดิมทีคิดถ้อยคำไว้มากมายเพื่อให้ลู่ยวี่ล้มเลิกความคิดจะพาลู่หยานไป ตอนนี้กลับโบกมือครั้งเดียว
“พาน้องชายของเธอไปซะ! มีมันอยู่ที่นี่เกรงว่าสหพันธ์ผู้บำเพ็ญอิสระก็คงอยู่กันไม่สงบ ดูสิมันทำให้เซียวอวิ๋นหานเสียคนไปถึงไหนแล้ว!”
ลู่ยวี่ไม่ตอบ เขาตอนนี้ก็ไม่ได้อยากได้น้องชายคนนี้มากนักแล้ว
บรรยากาศในห้องแข็งค้างจนน่ากลัว ซ่งหลีจึงเอ่ยขึ้น “น้าลิ่ว ลู่หยานยังไม่ได้ใช้หนี้จนหมด”
“มันใช้ไม่หมดก็ให้พี่มันช่วยใช้! พอเคลียร์บัญชีเสร็จก็รีบไปซะ!”