กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากไม่ต้องช่วยท่านเจ้าเมืองใช้แรงงานแล้ว ลู่เหยี่ยนกับเซียวอวิ๋นหานทั้งสองคนก็มาถึงเช้าขึ้นเล็กน้อย
เมื่อได้กลิ่นหอมของโอสถโชยมาจากทางครัวหลังระลอกแล้วระลอกเล่า แทนที่จะเป็นกลิ่นหอมของกับข้าวอย่างในวันวาน ทั้งสองต่างก็รู้สึกประหลาดใจ
“โย่ หายากจริง ๆ ที่เห็นพวกนายขยันกันขนาดนี้” พานหยาเดินเข้ามา ยื่นผ้าขี้ริ้วแบบพิเศษให้ทั้งสองคนพลางเอ่ย “พอดีเลย ทำความสะอาดหออู่เว่ยทั้งด้านในด้านนอกให้หมด คืนนี้จะมีคนของสมาคมการค้าหยวนเป่ามากินข้าว”
สีหน้าท่าทางสบายอารมณ์ของลู่เหยี่ยนเปลี่ยนไปทันที เขาหันไปมองพานหยาประหนึ่งเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ
“พี่พาน เมื่อกี้พี่ว่าอะไรนะ? คนของสมาคมการค้าหยวนเป่าจะมางั้นเหรอ?!”