กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซ่งหลีเห็นเขาเริ่มฝันกลางวันแล้ว จึงกล่าวเรียบ ๆ “ฉันเข้าไปก่อน”
“รอฉันด้วย รอฉันด้วย!”
ลู่เหยี่ยนก้าวเร็วตามมา สีหน้าปลื้มปีติพูดต่อ “คุณเชื่อไหม นักพรตซิงอวี่ต้องรับฉันเป็นศิษย์แน่! ที่ฉันพูดเป็นความจริงทั้งหมด!”
……
หน้าคฤหาสน์ของนักพรตซิงอวี่ ลู่เหยี่ยนถูกผู้บำเพ็ญอิสระสองคนประกบซ้ายขวาพาตัวออกมา
“ปล่อยฉัน! ให้ฉันพบนักพรตซิงอวี่อีกสักครั้ง!”
“เพื่อนเต้า ลู่ นักพรตซิงอวี่พูดชัดเจนแล้วว่าจะไม่รับใครเป็นศิษย์อีก และคุณก็ไม่อาจอยู่ในแคว้นว่าวต่อได้ รีบกลับบ้านเถอะ”
ซ่งหลีมองลู่เหยี่ยนถูกไล่ออกจากคฤหาสน์อย่างเงียบ ๆ
ลู่เหยี่ยนสบตาซ่งหลี รู้สึกกระอักกระอ่วน แล้วก็พุ่งเข้าไปในประตูอีก