กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในหอทิ้งทารกที่มืดมิดและถูกปิดล้อม เสียงหัวเราะแหลมบาดหูของทารกดังก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เสียงหัวเราะก็ค่อย ๆ หายไป ถูกแทนที่ด้วยเสียงร้องไห้สิ้นหวังและแหบแห้งของทารก
ภายในหอ ศพหญิงนอนทอดกายอยู่บนกองกระดูกและน้ำซากศพ
ร่างที่เย็นชืดแล้วพลันสั่นสะท้าน ทรวงอกที่หัวใจหยุดเต้นค่อย ๆ มีการขึ้นลง
มุมปากของศพหญิงขยับขึ้น เผยรอยยิ้มประหลาดพิกล
วิญญาณทารกนับไม่ถ้วนที่เร่ร่อนอยู่ในหอทิ้งทารกยังคงร่ำไห้ ความสิ้นหวังและไร้ที่พึ่งในเสียงร้องนั้นชวนให้ใจสั่น
เมื่อพวกมันพบว่าศพหญิงฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เสียงร้องไห้ก็บิดเบี้ยวกลายเป็นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน
“แม่...”