กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ผู้บำเพ็ญที่โต๊ะนั้นไม่สนใจผู้อื่น ยังคงสนทนากันต่อไป
“เวลาผ่านไปกว่าครึ่งเดือนแล้ว ศิษย์สำนักชางซิงน่าจะจากเขตแดนทางเหนือแถบนั้นไปนานแล้วกระมัง หากพวกเขาเดินทางมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเช่นกัน โอกาสที่เราจะพบกับพวกเขาก็คงสูงมากใช่หรือไม่” หนึ่งในนั้นเอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวล
อีกคนปลอบใจว่า “อันที่จริงก็ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวขนาดนั้นหรอก ต่อให้โชคร้ายได้พบกับพวกเขาจริงๆ ตราบใดที่เราไม่เคยไปล่วงเกินอีกฝ่าย เชื่อว่าพวกเขาคงไม่ถึงกับลงมือสังหารพวกเราหรอก เว้นเสียแต่ว่าไปพบเจอเรื่องที่ต้องรักษาความลับสุดยอดเข้า ถึงจะมีโอกาสฆ่าปิดปากเพื่อตัดปัญหาในภายหลัง”