ตอนที่ 5 อุโมงค์ลับหนีรอด

“เวรเอ๊ย” อี้ฉางเซิงสบถด่าในใจเป็นภาษาบ้านเกิดหลังจากได้ยินคำพูดของคุณหนูใหญ่ตระกูลเถียน

ดูไม่ออกเลย ดูไม่ออกจริงๆ ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลเถียนผู้มีรูปลักษณ์ภายนอกอ่อนโยนและใจดีจะเป็นคนเช่นนี้

แล้วนางจับเด็กกำพร้าไปทำไมกัน?

อี้ฉางเซิงกวาดสายตามองไปทางองครักษ์ผู้ฝึกยุทธ์ของตระกูลเถียน ในใจเขารู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย เพราะตัวเขาเองก็เป็นหนึ่งในเด็กกำพร้าเหล่านั้น

เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงคิวรับหมั่นโถวของตน เขาจึงเก็บเนตรมิติเร้น แล้วหลังจากรับหมั่นโถวเสร็จก็วิ่งไปต่อท้ายขบวนของตระกูลเถียน

เขาไม่ได้คิดจะรับโจ๊กเนื้อของตระกูลเถียนอีก เพียงแค่อยากอาศัยฝูงชนบดบังร่างผอมบางของตน แล้วฉวยโอกาสตอนที่องครักษ์ผู้ฝึกยุทธ์เหล่านั้นไม่ทันสังเกต พุ่งตัวเข้าไปในป่าเล็กๆ ทันที

ทันทีที่เข้าสู่ป่า เขาก็หลบๆ ซ่อนๆ ออกห่างจากถนนหลวง