บทที่ 169

บทที่ 169

ท่าทีของกู่เสี่ยวอูมีความเย่อหยิ่งจองหองเป็นอย่างยิ่ง

แฝงไว้ด้วยความอวดดีแบบคนจนเพิ่งรวย นกกระจอกบินขึ้นกิ่งสูงกลายเป็นหงส์

ดูไร้ระดับ แต่กลับสมจริงเสียเหลือเกิน

ทำลายความเคลือบแคลงใจของผู้ดูแลคลังลงได้อย่างราบคาบ

อย่างไรเสียผู้หญิงคนนี้ก็ดูแขนขาเรียวบางและไม่มีแรงเอาเสียเลย อีกทั้งยังมามือเปล่าไม่ได้ถือเครื่องมือใดๆ มาด้วย ต่อให้เข้าไปข้างในก็คงสร้างคลื่นลมอะไรไม่ได้อยู่ดี!

อีกอย่างในคลังเก็บแร่มีกล้องวงจรปิด ทุกการกระทำของฝ่ายตรงข้ามเธอย่อมมองเห็นทั้งหมด มีอะไรให้ต้องกังวลกันล่ะ

ดังนั้นผู้ดูแลคลังจึงโบกมือ เป็นเชิงส่งสัญญาณให้กู่เสี่ยวอูเข้าไปได้

"พี่ ผมเข้าไปเดินดูหน่อยนะ เผื่อจะมีแร่ดวงตาต้องกันสักก้อน! พี่กลับไปรอข้างนอกก็พอ!" กู่เสี่ยวอูเอ่ยกับหูหยางเช่นนี้ก่อนจะเดินเข้าไป

หูหยางมีคำพูดมากมายเป็นกระบุงที่อยากจะถาม แต่กลับเอ่ยออกมาไม่ได้ ทำได้เพียงกำชับด้วยความเกรงอกเกรงใจว่า "เดี๋ยวผมก็กลับมาแล้ว! แร่พวกนั้นมันหนัก เธอขนไม่ไหวอย่าขนเองนะ รอให้ผมกลับมาช่วย!"