กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 153
ตอนที่จี๋มั่วเลี่ยจัดการงานราชการเสร็จ ก็เป็นเวลาตีสี่ครึ่งเข้าไปแล้ว
เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีขาวหม่นยามรุ่งสาง อ้าแขนกว้างบิดขี้เกียจ จากนั้นก็พลันได้ยินเสียง "โครกคราก" ดังออกมาจากท้องของตัวเอง
อืม? นี่หิวแล้วงั้นหรือ?
ตัวเองยังไม่ได้กินข้าวอย่างนั้นหรือ?
จี๋มั่วเลี่ยลองนึกทบทวนดู เหมือนว่าเมื่อคืนเขาจะไม่ได้กินจริงๆ ด้วย!
ผู้หญิงที่กำลังงอนคนนั้นนอกจากจะบล็อกเขาแล้ว แม้แต่ข้าวเย็นก็ยังไม่ยอมเรียกเขาไปกิน!
ช่างเหลือเกินจริงๆ!
เมื่อนึกถึงตอนที่ตนเองอดหลับอดนอนสะสางงานราชการ แต่กลับต้องคอยช่วยเธอกลบเกลื่อนการหยั่งเชิงจากบรรดาลตระกูลจากแดนดาราอื่น จี๋มั่วเลี่ยก็ยิ่งโมโหหนักขึ้นไปอีก
ผู้หญิงคนนี้มีจิตสำนึกอยู่บ้างไหม?