บทที่ 127

บทที่ 127

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดของแองเจิลไปสะกิดใจเข้า หรือเพราะรีบกลับไปเอร็ดอร่อยกับอาหารกันแน่ พ่อบ้านปีเตอร์จึงรีบขอตัวกลับไปอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น กู่เสี่ยวอูรู้สึกได้ทันทีว่าในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งอิสรภาพ

เธอคว้าลูกชิ้นทอดลูกหนึ่งขึ้นมาด้วยท่าทีองอาจแล้วยื่นส่งไปตรงหน้าแองเจิล "นี่คือสิ่งที่พี่สาวตั้งใจทำพวกเธอโดยเฉพาะเลยนะ! รีบชิมดูสิ!"

"ขอบคุณค่ะพี่สาว!" แองเจิลเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม

กู่เสี่ยวอูหยิบขึ้นมาอีกหนึ่งลูกเพื่อเตรียมจะยัดใส่ปากของเสี่ยวเฮย แต่เมื่อคำนึงถึงว่าอีกฝ่ายนอนอยู่ในแคปซูลพยุงชีพและไม่ค่อยสะดวกที่จะล้างมือสักเท่าไร เธอจึงเปลี่ยนมาใช้ตะเกียบหนีบส่งไปจ่อไว้ตรงปากของเสี่ยวเฮยแทน "มานี่! นายก็กินด้วย!"

เสี่ยวเฮยมีดวงตาหงส์ที่เป็นมาตรฐาน รูปตาเรียวยาว ลึกล้ำจนแทบจะเป็นสีดำสนิทราวกับหยกหมึก งดงามอย่างยิ่ง

เขานิ่งเงียบจ้องมองกู่เสี่ยวอูอยู่สองวินาที ก่อนจะค่อย ๆ อ้าปากออกช้าๆ