บทที่ 124

บทที่ 124

เห็นกู่เสี่ยวอูเบิกตากว้างอย่างเหม่อลอยอยู่ครึ่งค่อนวันโดยไม่เอ่ยคำใด จี๋มั่วเลี่ยจึงเอ่ยช่วยเธอพูดขึ้นอย่างใจดี "เธออยากจะถามว่าหัวหน้าฝ่ายสี่กับลูกน้องของเขาหายตัวไปได้อย่างไร หรือว่าอยากรู้ความเป็นอยู่ของเสี่ยวเฮยกับแองเจิลในตอนนี้กันแน่"

"อื้อ ๆ ๆ อยากรู้ทั้งสองอย่างเลย!" กู่เสี่ยวอูรีบพยักหน้ารัว ๆ เส้นผมที่ชี้โด่เด่บนหัวพลอยขยับตามไปด้วยสองที

จี๋มั่วเลี่ยมองท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูนั้นแล้ว นึกอยากยื่นมือไปกดเส้นผมชี้โด่เด่นั่นลงไปเสียจริง

มือที่วางอยู่บนหัวเข่ากำเข้าหากันหลวม ๆ จี๋มั่วเลี่ยกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า "ผมหิวแล้ว!"

"เอ๊ะ?" กู่เสี่ยวอูเอียงคอ ในดวงตากลมโตสุกใสเต็มไปด้วยความสงสัย

จี๋มั่วเลี่ยเปิดสมองกลแสงให้เธอดูเวลา "ตอนนี้บ่ายโมงครึ่งแล้ว ทั้งมื้อเช้าและมื้อเที่ยงผมยังไม่ได้กินเลย!"

กู่เสี่ยวอูเกาหัว "อ๋อ งั้นฉันไปทำอะไรกินรองท้องก่อนดีไหม เดี๋ยวเราค่อยกินไปคุยไป?"

"ดี!" จี๋มั่วเลี่ยพยักหน้ารับ

เพื่อเป็นการประหยัดเวลา กู่เสี่ยวอูจึงลงมือทำไข่ตุ๋นหมูสับกับผัดเนื้อสไตล์โฮมเมด