บทที่ 120

บทที่ 120

เห็นคำพูดของหัวหน้าฝ่ายสี่ทำให้เด็กทั้งสองหวาดกลัวจนตัวสั่น กู่เสี่ยวอูจึงรีบปลอบโยนว่า "อย่าร้อง ๆ พี่สาวไม่ส่งพวกเธอไปไหนหรอก! พวกเธอไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น อยู่ที่คฤหาสน์พลเอกกับพี่สาวนี่แหละ! ถึงตอนนั้นฉันอยากจะรู้นักว่าใครจะกล้าแตะต้องพวกเธอสักเส้นขนเดียว!"

คำพูดนี้จงใจพูดให้เธอฟังสินะ?

หัวหน้าฝ่ายสี่สีหน้ามืดครึ้มลงเล็กน้อย จ้องมองกู่เสี่ยวอูด้วยความรู้สึกว่าอีกฝ่ายดื้อรั้นหัวรั้นเสียเหลือเกิน

ตัวเองอุตส่าห์พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ขอแค่คุณนายพลเอกยอมปล่อยเด็กสองคนนี้ไป เรื่องราวจุกจิกทุกอย่างก็คงจะจบลงด้วยดีกันทุกฝ่ายแล้วแท้ ๆ!

ทว่าคุณนายพลเอกกลับทำตัวราวกับฟังไม่เข้าใจ ยืนกรานจะปกป้องเด็กสองคนนี้ให้ได้!

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็อย่าหาว่าเขาไร้ความปรานีก็แล้วกัน!

หัวหน้าฝ่ายสี่เอียงศีรษะเล็กน้อย ส่งสัญญาณมือไปยังคนข้างกาย

ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้นเข้าใจความหมาย ถอยหลังไปสองสามก้าวเงียบ ๆ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากประตูไป

กู่เสี่ยวอูไม่ได้สังเกตเห็นการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ของหัวหน้าฝ่ายสี่ เธอคอยปลอบโยนเสี่ยวเฮยและแองเจิลด้วยความอ่อนโยนและอดทน ไม่ต้องการให้เด็กทั้งสองต้องหวาดผวา