บทที่ 87

บทที่ 87

นั่นเป็นห้องใต้ดินขนาดเล็กมาก

พื้นที่เล็กกว่าฝั่งของเสี่ยวเฮยเกือบครึ่งหนึ่ง แม้แต่เตียงนอนหลังใหญ่ก็ยังวางไม่ลง ใช้เพียงเศษผ้าเก่า ๆ ปูรองบนพื้นล้อมรอบกันเป็นรังนอนที่ทำลวก ๆ เท่านั้น

และภายในรังนอนนั้น มีเด็กคนหนึ่งที่มีผมสีทองและดวงตาสีฟ้า งดงามราวกับตุ๊กตาฝรั่ง

เด็กคนนั้นดูเหมือนจะมีอายุเพียงสามสี่ขวบเท่านั้น ต่อให้จะนอนหมอบอยู่บนเศษผ้าเก่า ๆ ก็ยังคงไม่ลดทอนใบหน้าอันงดงามราวกับเทพองคุลีของเธอลงไปได้เลย

ก้อนดินที่พังทลายทะลุร่วงลงมาจากปากหลุมมีอยู่ไม่น้อยที่ตกลงมาทับเศษผ้าเหล่านั้น กระทั่งยังมีฝุ่นผงบางส่วนกระเด็นไปโดนใบหน้าของเด็กคนนั้น ทว่าเด็กคนนั้นกลับราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย เพียงแค่หันศีรษะตามเสียงไปยังทิศทางของปากหลุมเท่านั้น