บทที่ 83

บทที่ 83

ตอนที่กู่เสี่ยวอูตื่นขึ้นมา เธอก็รู้สึกราวกับว่าร่างกายทั่วทั้งร่างถูกรถบรรทุกทับผ่าน ความเจ็บปวดเล่นงานจนเธอต้องสะดุ้งเฮือก

เจ็บปวดมากกว่าตอนที่ใช้พลังจิตจนหมดเกลี้ยงแล้วหมดสติไปครั้งก่อนหน้าถึงร้อยเท่า พันเท่า!

อย่างน้อยตอนที่ฟื้นขึ้นมาจากอาการหมดสติครั้งก่อน เธอยังสามารถพยุงตัวเองลุกขึ้นมาได้ แต่ในตอนนี้ แค่จะขยับนิ้วก้อยสักนิดเธอยังรู้สึกยากลำบากเลย

"คุณนาย ฟื้นแล้วเหรอคะ!" ดวงหน้าเล็ก ๆ โผล่เข้ามาใกล้ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

กู่เสี่ยวอูพริบตาปริบ ๆ "เอมี่? ที่นี่... ที่ไหนเนี่ย? ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?"

"คุณนาย คุณหมดสติไปค่ะ เป็นพี่เสี่ยวเฮยที่พาคุณกลับมานะคะ!" เอมี่เอ่ยพลางยื่นมือชี้ไปยังด้านข้าง

กู่เสี่ยวอูพยายามฝืนขยับลำคอบิดหันไปมอง ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น ความรู้สึกฝืดเคืองคล้ายกับสนิมเกาะแบบนี้ทำให้เธออดระแวงไม่ได้ว่าในวินาทีถัดไปคอของเธออาจจะหักสะบั้นลงก็ได้

ในที่สุด ก่อนที่คอของเธอจะหัก เธอก็ได้เห็นเสี่ยวเฮยที่เอมี่พูดถึง

เด็กน้อยสวมชุดคลุมสีดำประหลาดคนนั้น!