บทที่ 70

บทที่ 70

หลังจากกลับมาถึงคฤหาสน์พลเอก กู่เสี่ยวอูได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องทดลองวันนี้ให้จี๋มั่วเลี่ยฟังจนหมดเปลือก

เมื่อพูดจบ เธอก็มีความรู้สึกอดสูใจและเอ่ยอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นักว่า "พูดไปแล้วไม่ว่าที่ไหนก็ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความยุติธรรมจริง ๆ นั่นแหละ! ขนาดสถานที่กันดารอย่างพวกเรา ยังจะมีคนใช้เส้นสายเข้ามาได้เลย!"

พอพูดจบ เธอก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าจี๋มั่วเลี่ยคือเจ้าผู้ครองแดนเนบิวลาพเนจร

การที่เธอบ่นว่าสถานที่แห่งนี้กันดาร อาจจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่สบายใจได้ เธอจึงรีบแก้ตัวทันทีว่า "ที่คนพวกนั้นรู้สึกว่าที่นี่กันดาร เป็นเพราะพวกเขาเอาแต่มองแค่เปลือกนอก ไม่รู้จักเรียนรู้ที่จะขุดคุ้ยและค้นหาข้อดีของพวกเราต่างหาก! ช่างเป็นพวกตามืดบอดเสียจริง!"

"อ๋อเหรอ? แล้วพวกเรามีข้อดีอะไรบ้างล่ะ?" จี๋มั่วเลี่ยเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย

กู่เสี่ยวอูจึงยกนิ้วขึ้นมาแล้วเริ่มนับทีละข้อ "อย่างแรกเลย ที่นี่ของเราพื้นที่กว้างใหญ่แต่ประชากรเบาบาง"

"เธอแน่ใจนะว่านี่คือข้อดี?" จี๋มั่วเลี่ยเลิกคิ้วขึ้น