บทที่ 66

บทที่ 66

คำสั่งของเคอหลงยังคงช้าไปหนึ่งก้าว ยานอวกาศของคณะสำรวจได้เดินทางข้ามหลุมดำออกจากอาณาเขตของเนบิวลาพเนจรไปเสียแล้ว

เรื่องนี้ทำให้เคอหลงรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นอย่างมาก

เขาวนเวียนดักรออยู่ที่บริษัทแปรรูปอาหารเสี่ยวอูถึงสองวันเต็ม ๆ นอกจากจะไม่เห็นเงาของปรมาจารย์ซิงแล้ว แม้แต่ท่านพลเอกและคุณนายพลเอกเขาก็ยังดักรอไม่เจอเลยสักคน

ดังนั้น เคอหลงผู้กำลังจะลงแดงด้วยความอยากอาหารจึงบุ่มบ่ามตรงดิ่งไปยังคฤหาสน์พลเอกทันที

พอดีกับที่ประจวบเหมาะกับช่วงเวลาที่จี๋มั่วเลี่ยและกู่เสี่ยวอูกำลังรับประทานอาหารกลางวันพอดี เขาจึงถือวิสาสะลากเก้าอี้มานั่งลงที่หน้าโต๊ะอาหารหน้าตาเฉยแถมยังฉวยช้อนส้อมของจี๋มั่วเลี่ยไปหน้าตาเฉยอีกด้วย

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่บริษัท เพราะมีคนนอกอยู่ เคอหลงจึงยังพอรักษามาดไว้บ้าง แต่ตอนนี้ไม่มีคนอื่นอยู่แล้ว เคอหลงจึงปล่อยตัวปล่อยใจตามสบายแบบสุด ๆ ไปเลย