บทที่ 53

บทที่ 53

แม้ในใจจะโกรธเกรี้ยวราวกับไฟกัลป์ ทว่าสีหน้าของจี๋มั่วเลี่ยกลับไม่ได้แสดงพิรุธใด ๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย

เขาส่งกู่เสี่ยวอูด้วยสีหน้าสงบนิ่งจนกระทั่งตรวจสอบอุปกรณ์ทั้งหมดเสร็จสิ้น มองดูเธอเอ่ยถามเคอหลงเกี่ยวกับวิธีใช้และประสิทธิภาพการผลิตของอุปกรณ์เหล่านี้นานาประการ กระทั่งในตอนที่กู่เสี่ยวอูเอ่ยปากชวนเคอหลงกับพวกอยู่รับประทานอาหารกลางวันด้วยกันอย่างกระตือรือร้น ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยขัดขึ้นมา "เธอไม่ได้มีธุระต้องไปคุยกับด็อกเตอร์เลียร์หรอกหรือ? เดี๋ยวผมให้คนส่งเธอไปเอง! ผมยังมีเรื่องสำคัญบางอย่างจะคุยกับเคอหลง!"

"อุ๊ยจริงด้วย! งั้นก็ตามนี้ค่ะ!" กู่เสี่ยวอูไม่กล้ารบกวนเวลาทำงานของเขา เพียงแต่รู้สึกว่าความฉลาดทางอารมณ์ของเขานี่ช่างต่ำเสียจริง ม่าม้าถึงว่าล่ะทำไมถึงไปล่วงเกินคนอื่นไว้ตั้งมากมายขนาดนั้น!