บทที่ 30

บทที่ 30

ทัศนียภาพสวนหย่อม ถือเป็นจุดเด่นที่สุดของคฤหาสน์พลเอกในเนบิวลาพเนจร

แต่ทว่าตอนนี้สิ่งที่เคยภาคภูมิใจที่สุดกลับถูกกู่เสี่ยวอูติเตียนเสียจนไม่มีชิ้นดี แถมชาร์ลีในเวลานี้ยังไม่สามารถหาเหตุผลมาโต้แย้งได้เลย

เก็บอาการอวดดีเมื่อครู่ลงไป ในตอนที่แนะนำสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ ภายในคฤหาสน์พลเอก ชาร์ลีจึงระมัดระวังตัวแจด้วยความหวาดหวั่น เกรงว่าคุณนายพลเอกจะหาข้อบกพร่องอะไรมาจับผิดได้อีก

ต้องยอมรับเลยว่าชาร์ลีคิดมากไปจริง ๆ

ที่กู่เสี่ยวอูสามารถจับผิดประตูเหล็กกล้าผสมได้ เป็นเพราะแนวคิดของเธอแปลกประหลาดพิสดารแถมยังใช้วิธีนอกตำราอย่างไร้เหตุผล ส่วนที่จับผิดทัศนียภาพสวนหย่อมได้ เป็นเพราะเธอเดิมทีก็เป็นคนโลกอยู่แล้ว จึงคุ้นเคยกับพืชพรรณบนโลกยิ่งกว่าอะไรดี การจะหาจุดบกพร่องจึงถือเป็นเรื่องง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ