บทที่ 18

บทที่ 18

จี๋มั่วย่านกลับมาค่อนข้างดึก

หากเทียบกับนาฬิกาชีวภาพของกู่เสี่ยวอูแล้ว นี่ก็นับว่าเป็นเวลาจิบน้ำชายามบ่ายได้เลยทีเดียว

ทว่าไม่ว่าจะกินเร็วหรือกินช้าเธอก็ไม่มีปัญหาอยู่ดี เพราะอย่างไรเสียเธอก็ไม่ได้เป็นคนกินเอง

เธอเมินเฉยต่อสีหน้าเคร่งเครียดเสียยิ่งกว่าตอนเช้าของจี๋มั่วย่าน กู่เสี่ยวอูยิ้มตาหยีแล้ววางถาดลงบนโต๊ะ เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น "พี่ใหญ่ นี่คืออาหารกลางวันที่ฉันตั้งใจเตรียมไว้ให้คุณโดยเฉพาะค่ะ! เพราะไม่รู้ว่าคุณชอบรสชาติแบบไหน เลยทำมาให้ลองหลายแบบหน่อย"

เมื่อมองขวดสารอาหารสีสันฉูดฉาดกว่ายี่สิบขวดที่อยู่เบื้องหน้า จี๋มั่วย่านถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ "ไม่ต้องหรอก ผม..."