บทที่ 16

บทที่ 16

"จ... จ... จะ..." กู่เสี่ยวอูตกใจจนถึงขั้นติดอ่างไปหมดแล้ว

จี๋มั่วเลี่ยยกมือขึ้นปัดอุ้งมือของเธอให้ออกจากใบหน้าของตัวเอง ทนฝืนความรู้สึกไม่สบายตาแล้วเอ่ยเหน็บแนม "ทำไมล่ะ? ไม่ใช่ว่ารักผมจนฝังใจหรอกหรือ? ทำไมพอเห็นผมฟื้นขึ้นมาถึงทำท่าเหมือนเห็นผีไปได้ล่ะ?"

"กรี๊ด! น... นายพูดได้แล้วหรือ?" กู่เสี่ยวอูตกใจจนเสียงสูงขึ้นไปแปดระดับ

ในที่สุดจี๋มั่วเลี่ยก็มีโอกาสได้โต้กลับ "ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวเสียหน่อยที่มีปาก!"

นี่ไม่ใช่เรื่องของปากเสียหน่อย! ก่อนหน้านี้นายก็มีปากเหมือนกันไม่ใช่หรือไง พอฟื้นขึ้นมาแล้วไม่ใช่ว่าพูดไม่ได้หรอกเหรอ? กู่เสี่ยวอูเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เธอไม่กล้าถาม

ตอนที่จี๋มั่วเลี่ยฟื้นขึ้นมาก่อนหน้านี้ ร่างกายขยับไม่ได้ปากก็พูดไม่ได้ ภัยคุกคามที่มีต่อเธอยังถือว่าไม่มากนัก