บทที่ 14

บทที่ 14

กู่เสี่ยวอูค่อนข้างเหนื่อย จึงไม่ได้ทำอาหารมื้อใหญ่ด้วยตัวเอง แต่หยิบอาหารปรุงสุกที่เก็บไว้ในห้วงมิติออกมากินแทน

เป็ดพะโล้หนังสีเหลืองทองถูกหั่นเป็นชิ้นบาง ๆ กินแนบกับแตงกวาซอย ต้นหอมซอย และน้ำซอส ห่อด้วยแป้งปอเปี๊ยะแผ่นบาง กัดคำเดียวหอมฟุ้งลึกลงไปถึงข้างใน

เธอเผลอยั้งใจไม่อยู่จนกินซะอิ่มแปล้

หลังจากจัดการเรียบร้อย เธอก็เดินไปตรวจดูจี๋มั่วเลี่ยในแคปซูลพยุงชีพ เห็นว่าอีกฝ่ายยังคงนอนสงบนิ่งดีก็โล่งใจ

"เฮ้อ นายนี่คงหิวแล้วสินะ งั้นฉันป้อนสารอาหารเหลวให้นะ! ดื่มเจ้าพวกนี้ทุกวันก็น่าสงสารแย่แล้ว!" กู่เสี่ยวอูบ่นพึมพำไปพลางเปิดแคปซูลพยุงชีพไปพลาง

เธอใช้วิธีจับแก้มของจี๋มั่วเลี่ยไว้อย่างชำนาญ บังคับให้อีกฝ่ายอ้าปากแล้วเทสารอาหารเหลวขวดหนึ่งลงไป

การกระทำดูหยาบคาย แต่ได้ผลชะงัด

ไม่หกหล่นสักหยดเดียว!