บทที่ 2

บทที่ 2

"คุณพ่อคุณแม่ที่รัก ก่อนหน้านี้พวกคุณมักจะเร่งรัดเรื่องแต่งงานสารพัดวิธี แต่ฉันก็ยังคงใช้ชีวิตโสดได้อย่างอิสระเสรี ไม่นึกเลยว่าตอนนี้พอทะลุมิติมาที่นี่ ฉันกลับต้องแต่งงานสายฟ้าแลบแบบจำใจซะได้ แต่พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ฉันยังไม่ได้เสียตัวหรอก เพราะผู้ชายคนนั้นใช้การไม่ได้..."

กู่เสี่ยวอูฟุบหน้าลงกับโต๊ะแล้วตั้งอกตั้งใจเขียนตัวอักษรยุกยิกราวกับลายมือไก่เขี่ยจนเต็มกระดาษสีขาวแผ่นใหญ่ จากนั้นก็เก็บจดหมายฉบับไม่มีวันส่งถึงนี้เข้าไปในห้วงมิติ

เธอหันกลับไปมองชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ที่นอนหมดสติอยู่ภายในแคปซูลสารอาหาร แล้วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวเหยียด

เดิมทีเธอเป็นซัพพลายเออร์ผักผลไม้ที่มีความสุขคนหนึ่งบนโลก