กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
โม่เป่ยยวนพยักหน้าภายใต้สายตาจับจ้องของหลีลั่ว
“ได้ เปิ่นหวังรับปากอาลั่วว่าจะไม่ก้าวก่าย แต่หากต่อไปอาลั่วมีเรื่องใดที่ต้องการให้เปิ่นหวังช่วย เจ้าก็บอกเปิ่นหวังได้ เปิ่นหวังจะทำให้เจ้าเอง”
“ได้ เช่นนั้นพวกเราไปพบจักรพรรดิเซี่ยหรือ?”
“ตอนนี้หรือ?”
โม่เป่ยยวนมิได้ขานรับในทันที
หลีลั่วเห็นเขาอยู่ในสภาพเช่นนี้ก็เลิกคิ้ว “เป็นอย่างไร? เจ้าไม่อยากไปหรือ? หากเจ้าไม่อยากไป ข้าก็ไปพบเขาเพียงลำพังได้”
โม่เป่ยยวนส่ายหน้า “เปิ่นหวังมิใช่ไม่อยากไป เพียงแต่เปิ่นหวังกว่าจะได้มาดินแดนเหมียวเจียงสักครั้ง จึงอยากให้เจ้านำเปิ่นหวังไปเที่ยวชมสถานที่ที่เจ้าเคยใช้ชีวิตอยู่
เพราะหากพวกเราไปพบจักรพรรดิเซี่ยตอนนี้ อีกสักครู่ก็คงไม่มีอารมณ์จะเที่ยวชมอีกแล้ว”