กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เปิ่นหวังรู้สึกว่าช่วงนี้หลับนานขึ้นเรื่อย ๆ แถมหลังตื่นขึ้นมายังรู้สึกมึนหัวงัวเงียอยู่เสมอ อาลั่ว เจ้าว่าเปิ่นหวังคงไม่ใช่ป่วยเป็นอะไรกันไปกระมัง?”
หลีลั่ว: “……”
นางมองเขาครั้งหนึ่งโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปร น้ำเสียงจริงจัง “ท่านอ๋องวางใจเถิด เจ้าไม่เป็นอะไรแน่นอน! ไม่ต้องขู่ตัวเองหรอก! เจ้าสบายดีอยู่!”
“หากเปิ่นหวังไม่เป็นอะไรจริง เหตุใดเปิ่นหวังจึงง่วงซึมหลับได้นานถึงเพียงนี้?”
ในใจของหลีลั่ว “ตุ๊ม” ไปทีหนึ่ง
นั่นก็เพราะนางวางยาให้พวกเขาน่ะสิ!
แต่วาจานี้นางเอ่ยไม่ได้ หากเอ่ยออกไป โม่เป่ยยวนต้องตามจี้ถามนางแน่ว่าเพราะอะไรกันจึงวางยาให้เขา
ไป ๆ มา ๆ เช่นนี้ พลั้งปากพล่อยได้ง่ายยิ่งนัก
ฉะนั้นปิดปากเสียย่อมดีกว่า