ตอนที่ 215 อาลั่ว บัดนี้เป็นคนของข้าแล้ว!

นอกหน้าต่าง สายฝนปรอยโปรยค่อย ๆ ซาลง ใบตองของต้นกล้วยที่ระเบียงยังเกาะเม็ดฝนที่หลงเหลืออยู่ เป็นครั้งคราวหยดลงในแอ่งในน้ำดังติ๊ก เกิดเป็นวงระลอกเล็ก ๆ ถี่ ๆ

เปลวเทียนในห้องไม่รู้ว่าดับหมดไปตั้งแต่เมื่อใด เหลือเพียงควันจาง ๆ เส้นหนึ่งลอยอ้อยอิ่งแล้วสลายหายไป

ในห้องที่มืดสลัว เหลือเพียงลมหายใจและเสียงหัวใจของกันและกัน กับเสียงกร๊ดกร๊าดที่ดังออกมาจากบนเตียง

“อ๊ะ เจ็บจนจะตายอยู่แล้ว!”

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงยามเช้าลอดผ่านซี่หน้าต่างที่แกะสลักลวดลายสาดเข้ามาในห้อง ส่องให้เห็นความกระจัดกระจายทั่วพื้นได้อย่างชัดเจน