กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลีลั่วฟังจนจบ ก็ทำเสียงจั๊กในลำคอ แววหน้าก็ผุดรอยยิ้มที่แฝงความนัยลึกซึ้ง
ในรอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยการเย้ยหยันและความเวทนา แน่นอนว่ายังมีความคาดหวังที่จะได้ชมละครดี ๆ สักฉากหนึ่ง
“หากมิใช่เพราะข้าเคยเห็นรายการสินเดิมของตนเองกับตาตนเอง ข้าเกือบจะเชื่อคำพูดของน้องสาวเสียแล้ว”
นางเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “น่าเสียดายนัก สินเดิมของข้าในปีนั้น ทั้งหมดรวมกันมีเพียงหีบเดียวซึ่งเต็มไปด้วยเศษโลหะผุพัง
แต่น้องสาวกลับพูดพล่อย ๆ ว่าข้ากวาดจนเกลี้ยงทั้งห้องคลังของจวนอัครเสนาบดี พูดเสียจนมีหลักฐานราวกับเห็นกับตา ผู้ที่ไม่รู้ความจริงได้ยินเข้าก็คงนึกว่าเป็นเรื่องจริง!”
“มันก็เป็นความจริงอยู่แล้ว!”
โอ้?