ตอนที่ 112 เปิ่นหวังยินยอม เจ้าหย่าขาดจากเปิ่นหวังได้!

เมื่อโม่เป่ยยวนควบม้ากลับมาถึงจวนอ๋องพิทักษ์ทักษิณ ก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว

แสงตะวันสาดส่องมาจากทุกสารทิศ ห่อหุ้มจวนทั้งหลังไว้

เขาโยนบังเหียนให้นายประตู ก้าวยาว ๆ ทะลุผ่านลานหน้า อ้อมฉากกั้นเงา มุ่งตรงไปยังเรือนที่หลีลั่วพำนักอยู่

แต่ไกล เขาก็เห็นหญิงรับใช้ยืนเรียงรายอยู่หน้าประตูเรือน ปิดล้อมทางเข้าจนแน่นขนัด

ฝีเท้าของโม่เป่ยยวนชะงักเล็กน้อย คิ้วขมวดขึ้นบาง ๆ เดินเข้าไป กวาดตามองเหล่าหญิงรับใช้ที่ก้มหน้าก้มตานอบน้อมเหล่านั้น น้ำเสียงต่ำลง:

“เหตุใดพวกเจ้าจึงล้อมเรือนของพระชายาไว้แน่นขนัดเช่นนี้ เกิดเรื่องอันใดขึ้น”

เหล่าหญิงรับใช้เห็นโม่เป่ยยวนก็รีบคุกเขาคำนับ เสียงเบาและพร้อมเพรียง “ท่านอ๋องเจ้าค่ะ”