กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ขันทีประคองเขาไว้ครั้งหนึ่ง เขาสะบัดมือขันทีออก เดินโซซัดโซเซจากไป
ในห้องทรงพระอักษรกลับเงียบลงอีกครั้ง
ฮ่องเต้เอนกายอยู่ในบัลลังก์มังกร หลับตาลง นิ้วมือเคาะเท้าแขนเบา ๆ “โม่เป่ยยวน เหตุใดทุกครั้งเจ้าจึงรอดพ้นอันตรายได้”
เขาลืมตาขึ้น มองท้องฟ้าสีหมองหม่นนอกโถง เสียงเบาราวกับพูดกับตนเอง “ชีวิตเจ้า เหตุใดจึงใหญ่โตเช่นนี้เล่า?”
ไม่มีผู้ใดตอบเขา
ฮ่องเต้สูดลมหายใจลึก นั่งตัวตรง หยิบพู่กันชาดบนโต๊ะขึ้นมา เปิดฎีกาฉบับหนึ่ง ปลายพู่กันแขวนอยู่เหนือผิวกระดาษ หยุดอยู่นาน ไม่ยอมลงไป เขาจึงวางพู่กัน ปิดฎีกา แล้วโยนไปข้าง ๆ
“เรายังไม่เชื่อหรอก” เขากัดฟันกรอดพูดว่า “เราจะเอาชีวิตเจ้าไม่ได้หรือ”