กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฮองเฮาได้ยินเช่นนั้นก็โผเข้ากอดต้นขาของฮ่องเต้ทันที พลางวิงวอนว่า “ฝ่าบาท! หม่อมฉันเป็นภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากของฝ่าบาทนะพะย่ะค่ะ ท่านจะทำกับหม่อมฉันเช่นนี้ไม่ได้——”
เสียงของนางแหบพร่า ก้องสะท้อนไปมาในคลังส่วนตัวอันว่างเปล่า “อีกทั้งฝ่าบาท สิ่งของเหล่านั้นที่หม่อมฉันขโมยมา ก็ล้วนเพื่อท่านมิใช่หรือพะย่ะค่ะ
หม่อมฉันอยากให้เวลาฝ่าบาทเสด็จมายังตำหนักของหม่อมฉัน จะได้เสวยดี ๆ ดื่มดี ๆ บรรทมดี ๆ หม่อมฉันก็ล้วนมีความปรารถนาดีอยู่นะพะย่ะค่ะ ฝ่าบาท——”
ฮองเฮาผู้นี้ทำผิดเสียเอง กลับยังจะโยนความผิดมาให้เราอีกหรือ?
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรลงมองฮองเฮาที่เกาะอยู่บนต้นขาของพระองค์ ในดวงพระเนตรไม่มีความสั่นไหวแม้เสี้ยวเดียว ทรงเงยพระพักตร์ขึ้นมองขันทีที่ยังยืนตะลึงอยู่ตรงประตู