เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
โม่หวยจิ่งนั่งทรุดกองอยู่กับพื้น มือข้างหนึ่งกุมลำคอไว้ เลือดซึมออกมาตามซอกนิ้ว ทั่วทั้งร่างสั่นเทาราวกับตะแกรงร่อนข้าวสาร
“ข้า... ข้ารู้แล้ว”
โม่เป่ยยวนปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนกายเดินออกไป ด้านหลังมีเสียงโม่หวยจิ่งทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นดังแว่วมา ทว่าเขามิได้หันกลับไปมอง
เมื่อกลับมาถึงห้องหนังสือ โม่เป่ยยวนก็นั่งลงหลังโต๊ะ เบื้องหน้ามีตำราพิชัยสงครามที่พลิกไปเพียงไม่กี่หน้ากางอยู่ สายตาของเขาจับจ้องอยู่บนหน้าตำรา ทว่ากลับมิได้เข้าหัวเลยแม้แต่ตัวอักษรเดียว
พระชายาของเขาผู้นั้น——
นับตั้งแต่กลับมาที่จวน ทั้งสองคนอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แต่จำนวนครั้งที่ได้พบหน้ากันกลับนับนิ้วได้
ในงานเลี้ยงในวังเมื่อไม่นานมานี้ นางเป็นฝ่ายก้าวออกมาร้องเรียนเยี่ยนซื่ออันด้วยตนเอง ช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้แก่เขา